Javi Navarro

Navarro rozpoczął swoją karierę piłkarską jako junior Valencii. W swoim pierwszym sezonie rozgrywając cztery spotkania, rok później trafiając na wypożyczenie do CD Logroñés. Po powrocie do swojego macierzystego klubu, obyło się bez spektakularnych powrotów – w sezonie 1995/1996, który Valencia zakończyła na drugim miejscu, rozegrał 19 spotkań w pierwszej jedenastce, zaś od 1998 nie wystąpił ani razu w żadnym oficjalnym spotkaniu Los Ches. W 2000 roku odszedł do Elche, gdzie spędził jeden sezon, by potem trafić do Sevilli. Javier szybko odnalazł się w Andaluzyjskiej drużynie, do tej pory rozgrywając 168 spotkań i strzelając 3 bramki. Spory udział w jego sukcesach jako obrońcy brał Pablo Alfaro, z którym Navarro przez pięć lat tworzył straszliwy duet. W marcu 2005, Navarro zyskał dość złą sławę w Hiszpanii po tym, jak przy interwencji przypadkiem trafił łokciem reprezentanta Wenezueli Juana Arango. Popularny „Arangol” po otrzymanym ciosie stracił przytomność, połamał kość policzkową, połknął język i potrzebował interwencji chirurga przy zszywaniu twarzy. Wenezuelczyk dochodził do siebie przez miesiąc. To wydarzenie jeszcze mocniej przyczepiło Javiemu łatkę piłkarza nieustępliwego i ostrego. Po odejściu Alfaro, Navarro stworzył mniej przerażający, ale równie skuteczny duet obrońców z Francuzem Julienem Escudém. Wraz z nim i resztą swojej drużyny, sięgnął po dwa Puchary UEFA, Superpuchar Europy i Puchar Króla. 15 listopada 2006 roku, kapitan Sevilli zadebiutował w kadrze Hiszpanii w przegranym 0-1 spotkaniu towarzyskim z Rumunią. Został tym samym, w wieku 32 lat, drugim najstarszym debiutantem w La Selección po Ferencie Puskásie (34 lata). Javierowi nie dane było rozegrać ani jednego spotkania w sezonie 2007/2008 – cały sezon spędził poza kadrą z powodu przewlekłej i ciężkiej kontuzji kolana. Wraz z końcem sezonu 2008/2009 Navarro ogłosił, że kończy piłkarską karierię właśnie z powodu tej kontuzji z którą walczył przez niemal dwa lata. Na Ramon Sanchez Pizjuan odbyło się wielkie pożegnanie Javiego, który już na stałe zapisał się do kart historii naszego klubu.


Powrót do działu LEGENDY